Zondagochtend als het net licht wordt sta ik, met nog zo’n 40 pro- triatleten, in lijn op het strand van Calella  voor de start van de eerste Challenge Barcelona. Het startschot klinkt en we duiken met zijn allen de middellandse zee in voor de 3.8km zwemmen. Het belooft een mooie dag te worden en ik ga op jacht naar een top 10 notering en een tijd onder de 8.30 uur.

De voorbereiding vanaf de het NK in Almere was niet helemaal verlopen zoals ik had gewild. Het herstel ging toch iets moeizamer dan gehoopt. Een aantal peesjes in de onderbenen speelden de afgelopen weken nogal eens op en daarom was ik ook niet gestart in de singelloop in Utrecht waar ik met het run2day team zou lopen, het was een te groot risico op blessures. Wat hardlopen betreft dus niet veel kilometers kunnen maken de afgelopen 5 weken, nog geen 100 denk ik. Ik heb dus wat meer accent op het fietsen en zwemmen gelegd. De laatste week in Calella wel lekker kunnen genieten van de rust en het mooie weer. De pijntjes zijn weg en ik heb vertrouwen in een goede wedstrijd.

Na de eerste boei kan ik bij een groepje aansluiten en zwemmen we lekker door. Aan het eind van het eerste lange stuk blijkt dat we toch is zijn afgedwaald van de route, de te ronden boei ligt 100m links van ons. Op 2/3 van de ronde worden we ingehaald door de eerste pro dames die 2 min achter ons zijn gestart. Ik kan aansluiten bij Hillary Biscay en zo van mijn groepje wegzwemmen. Na ruim 56 minuten sta ik weer op het strand.

Het fietsparcours loopt langs de kust en is snel, weinig bochten en goed asfalt. Ik ga hard van start om zo snel mogelijk bij andere pro’s te kunnen aansluiten. Ik haal er een aantal in maar word zelf ook ingehaald en zo ontstaat er een  mooi groepje. Stayer afstand is 7 meter en dat is niet veel waardoor het voordeel nog steeds groot is. Het gaat dan ook hard wat ik al verwacht had. De jury is overigens onverbiddelijk en rijdt zeker de eerste fietsronde voortdurend bij ons.   Gaandeweg halen we steeds meer atleten in waaronder ook Xavier le Floch en Luke Dragstra. Dat geeft me goede moraal maar ook ik heb het zwaar, soms vallen er gaten in de lijn en moet er ontzettend hard gereden worden om weer aan te sluiten. De benen zijn minder dan in Almere, merk ik.

Met nog 5 km te gaan schiet de kramp in beide benen tijdens een staand klimmetje en moet ik even temporiseren. Ik verlies een minuutje op de  anderen. De wissel gaat wel vlot.

Nu nog lopen. Ik lig 12^de met nog een marathon te gaan en een tijd onder de 8.30 uur is nog steeds mogelijk. Maar het lopen gaat moeizaam. Al direct vanaf het begin voelt het niet soepel, het is werken en afzien. Ik klamp me vast aan het idee dat iedereen het wel zwaar zal hebben en stamp de km’s onder me door. Om af te koelen gooi ik af en toe een bekertje water over me heen want veel sponsen zijn er niet te krijgen. Mijn schoenen raken doorweekt en ik voel mijn voeten branden en blaren ontstaan. Ik vergeet de pijn en concentreer me op goed drinken en ritme houden. Ik haal mensen in maar weet niet op welke positie ik me bevind. Saskia ziet ook dat ik het zwaar heb en moedigt me aan door te zetten en steunt me zoveel ze kan. Er staat veel publiek langs de kant, ook een aantal Nederlanders waaronder triatleten Mirjam Weerd en Rick Nijhoving. De blaren zijn inmiddels kapot gelopen. De finish komt dichte bij en ik weet dat ik het ga halen. De laatste km’s lijken lang, er zit een Fin vlak achter me, ik mag dus niet verslappen. Ik zie het finishdoek en de klok opdoemen. Ik zie 8.31 wegtikken maar ben toch blij, 6^de in een nieuw PR en veel topatleten achter me gelaten en slechts  17 minuten achter de winnaar Zamora.

 Pfffff, …… Einde van een succesvol seizoen 2009.